Ong sembah ning sujud Iku ingsun illah Hyang Semar, niku ngagem wewarah weruh Sang buddhi, tan hana paran nuju ing kulon, sa iki kabeh ningsun pangeran gusti manunggal…Ong
Ketika waktu itu dikatakan sirna kertha ning bumi, aiih nagih janji,..saat itu waktu telah menggenapi kataNya, tetapi sudah begitu banyak yang ingkar (ingat-karma), dan kembali padaKu di hatinya. Ngageming sang Buddhi begitu ya..
Kejawen kemudian menjadi bagian dari nusantara yang agung untuk menggenapi sebuah ajaran keleluhuran. Siapa yang tau wit sangkan, akan bertemu dengan paran dumadi. Jiwa perjalanan jiwa, ketika yang sirna karena memang harus begitu dalam ruang jaman, tetapi seperti yang pergi dalam mencari Ke-Pandawa-An berkenala suksma, menuju kepandaian untuk menuju sang Jiwa agung. Jiwa pangeran sesuluh sesuhun.
Menggenapi dalam ajaran buddhi dharmika, menjadi dharma buddhi, yang telah diketahui batin, dijalani lelakon, disunyokan wicara, di sembahken roso. Kemudian bertitah sang suksmo, dulur-dulur kaping pat, aiiih wis teko iku sang wiku -iku sampean aku lan ingsun iku sampean ning aku…
Kemudian akhirnya masih ganjil, diganjilNya itu ono, Hyang Sabdo Semar Makta Phaholo. Ring suryo mojo kemaliq maliha. Iku Asta Broto Wetan Broto Hyang Suryo, Kidul Hyang Agni, Kulon Hyang Kubera, Lor Hyang Yama. Wetan-Kidul Hyang Chandra, kidul kulon Hyang Indra, Kulon Lor Iku Hyang Bayu, Lor Kidul iku Hyang Baruno…
Ketika asta brata sebagai fasihnya arah mata angin yang sepertinya mendekat dengan Sury Majapahit waktu itu, begitu menguatkan tentang kekisahan daulatNya IA illahiah. Dan bgitulah yang terdengar…
Sekedar tulisan malam
Gwr Soma Pon Pahang Sasih Karo Saka 1948
Dewa yang memanusiakan Dirinya (konsep Astabrata)
Festival Niti Raja Sasana Ubud (Tongkat Asta Bratha yang Diestafetkan)



Tinggalkan komentar